चित्रपट म्हणजे वास्तव नाही
थिएटरमध्ये 'फुकरे' सिनेमा सुरू होतो. चुचा आणि हनी यांचे कारनामे प्रत्येक टप्यावर पाहताना हसायला येतं. चुचाला रात्री चित्र-विचित्र स्वप्नं पडतात. या स्वप्नात दुसऱ्या दिवशी येणाऱ्या लॉटरीचं कोडं असतं. त्याचा मित्र हनी त्याच्या स्वप्नांचा अर्थ समजावून सांगतो. मग हे दोघे मिळून लॉटरीच्या माध्यमातून पैसे कमवण्याचा निर्णय घेतात. यात अजून दोन मित्रांना सामील करून घेतलं जातं. पुढे एका महिलेकडून हे कर्ज घेतात. नशीब आजमावत तर पदरी निराशा येते. मग जिच्या कडून पैसे घेतलेले असतात ती यांच्याकडे त्यासाठी तगादा लावते. वेगवेगळ्या मार्गाने चौघांचा छळ होतो. या छळातून बाहेर पडत या महिलेची अटक घडवून आणतात. असा एकदंर हा सिनेमा. पण सिनेमात दाखवले जाणारे प्रेम प्रकरणे, गैर मार्गाने पैसे कमावण्याचा प्रयत्न, पैसे उकळण्याची पद्धत हे सर्व एक प्रेक्षक म्हणून मला खटकतं. कारण चित्रपटात ज्या प्रकारे गुन्हेगारी प्रवृत्तीचे उदात्तीकरण केले जाते ते पाहून तरुणांना हेच सत्य वाटण्याचा संभव आहे. फुकरे हे फक्त एक उदाहरण आहे. फुकरे प्रमाणे अनेक उदाहरणे आपल्याला देता येतील. आताच्या गली बॉय पासून ते कबीर सिंग पर्यंत अशी ...